Mark van Schendel

Mark - deelnemer NLP Blinkers

Must voor iedereen die meer wil weten van NLP

“Wat een hele leuke en leerzame kennismakingsworkshop van Blinkers door Erik van Barneveld! Er wordt voor een kennismakingsworkshop verrassend veel uitgelegd over NLP. Bovendien is er voldoende tijd voor praktische oefeningen. Erik is een prettige trainer/coach: hij zegt de juiste dingen op het juiste moment. De training vindt plaats in een prettige sfeer en op een prachtige locatie in Breda. Een welbestede zaterdag, waar ik zeker geen spijt van heb. Het is een must voor iedereen die meer wil weten van NLP.”

Mark van Schendel
Luchtvaart Service Provider

Lotte Govers

Theorie, praktijk en vooral persoonlijk

Goede training! Zeker de combinatie tussen theorie en praktijk. Hij gaat goed in op vragen en mijn persoonlijke situatie. Dat maakt Erik een fijne trainer.

Wat  mij betreft een 10!

Lotte Govers
Uitgeverij

Eline Drouen

Foto Eline - deelnemer NLP Blinkers

Wat een energie!

Wat is dit ontzettend leerzaam maar vooral ook heel erg leuk! Ik ben iedere keer met veel energie en enthousiasme naar huis gegaan omdat jij zo aanstekelijk vrolijk en energiek bent. Ik merk dat je helemaal in je element bent als je voor de groep staat. Ik kijk uit naar de NLP Master!

Eline Drouen
Practitioner

Programmeren? We zijn toch geen robots?

Computer HTML tekst

Mensen vragen mij weleens: Erik, NLP gaat toch over het programmeren van ons brein? Maar kom op, we zijn toch geen robots….? Waarom zou ik dat willen? Die vraag snap ik wel. Weet je, alleen mensen kunnen zichzelf programmeren. Wij kunnen bijvoorbeeld specifieke automatismen aanleren om saaie alledaagse taken zonder al te veel brein-inspanning uit te voeren. Daardoor krijgen we meer vrijheid in het koppie. En dat is lekker. Want dan kunnen we meer leuke, interessante, creatieve dingen te doen.

Dus leg je je autosleutel iedere dag op een andere plek neer, dan kost het je dagelijks meer energie om de sleutels te vinden. Energie die je ook in leukere dingen kunt steken.

Een vaste plek programmeren is zo gek nog niet. Is te doen toch? Je sleutels een vaste plek geven kan iedereen, andere gewoonten herprogrammeren net zo goed. Zodat je niet meer gehaast de deur uit gaat, dingen vergeet, te laat komt, gefrustreerd reageert, makkelijk boos wordt…

Nou, ik ben voor!

Van de kaart om op de radar te komen

Het stond al jaren op mijn verlanglijstje: Nepal. En het moest er maar eens van komen. Ik ging naar Nepal. En wat was het indrukwekkend, een prachtig land met machtige natuur, eeuwenoude tempels en fijne mensen. En, oh ja: Vies. In Kathmandu was ik na één dag hees van de smog. Geen enkele straat was verhard, maar lag vol stenen die gekatapulteerd werden door een autoband of rammelende zelfbouw-brommer. Nederland lag hier héél ver vandaan…!

Terwijl ik een uitstapje maak naar de Stupa (grote witte tempel) drink ik opzij van het complex een kopje Nepalese inktzwarte sterke cafeïne. Er komt een wat louche man op mij af met papierwerk onder zijn arm en spreekt de bekende woorden:

“Hello my friend, where are you from?”. Hij stelt zich voor en ik zie dat de sandalen van meneer Ram K. vaal en kapot zijn. Zijn kleding is niet te groot of te klein, maar gewoon… zonder maat, als dat bestaat.

Deze man had mij toch niks te bieden?

Ik had even helemaal geen zin in straatverkopers of iemand die geld uit mijn zakken wil kloppen en… deze man had mij toch niks te bieden?

Na toch wat korte beleefdheden uitgewisseld te hebben wil hij mijn beroep weten en vervolgt met de vraag of ik daarover op een seminar in Nepal zou willen spreken, voor een groep professionals. Ehm tja eh, zeker leuk meneer maar ik ben hier maar een paar dagen in de stad…. “No problem, we will find a good day for you”. Hij vraagt mij nog een zelf geknutseld magazine aan te nemen waarin ook bijdragen staan van buitenlanders die mij voorgegaan zijn. Ik moest vooral nog even naar de foto kijken waarop meneer Ram K. de hand schut met Ban Ki Moon. Hmm. Hij zou straks wel terugkomen, dan kon ik er even over nadenken.

Als spreker op een seminar in Nepal…

Ik dacht “Wat ís dit? Leuk en interessant als het waar is, maar is het te vertrouwen…?”

Ik ben een paar dagen daarvoor nog door de verkeerde persoon te vertrouwen een stuk de jungle in gelopen tot mijn schrik oog in oog met een oerang-oetang kwam te staan (ja écht). Dus, had ik mijn les niet geleerd?

Meneer Ram K. kwam terug, op hetzelfde schoeisel dat in Nederland na lang vergeten op zolder misschien nog net de kleding inzamelcontainer zou halen … maar meestal de vuilnisbak, als je het mij vraagt. De man vervolgde zijn toch boeiender wordende relaas met de vermelding dat hij van de Rotary club was en hij stante pede mensen voor een seminar bij elkaar kon krijgen.

Ik weet niet meer hoe, maar ik ben gezwicht… Ik hou van zo’n avontuur en het idee vind ik prachtig. Sta ik tijdens mijn vakantie ineens als spreker op een seminar in Nepal…

Een kleine week later klopt een hotelmedewerker op mijn deur. Er staat ene meneer Ram K. bij de receptie… (help! een uur eerder dan afgesproken!). Na mij wat te hebben opgefrist, ontmoet ik hem in de lounge en heeft hij zich zowaar in pak gestoken! De lengte van zijn colbert, die ergens rond zijn knieën ophoudt, maakt het kledingstuk tot een volwaardige jas en ook de rest van het pak is ruim bemeten. Er bekruipt mij een gevoel van empathie terwijl ik hem daar zie staan. Een “gut-o-gut” had hij niet verstaan, maar heb het toch binnen kunnen houden. Ik krijg een beeld over hoe slecht ontwikkeld Nepal eigenlijk is. En hoe mooi ik hun honger naar kennis vind. Ik wil dit héél graag doen. Vastberaden was de staat waarin ik verkeerde.

Bijna tegelijkertijd voel ik onrust als ik bij Ram K. in de auto van besmogte kleur stap en we wegrijden met veel rookontwikkeling. Met horten en stoten hobbelen we door de stad.

Ondanks de warme temperatuur buiten kreeg ik een koude rilling door het besef dat niemand weet waar ik ben…of heen ga. We reden een heel stuk het centrum uit en alles om ons heen leek armoedig.

“Word ik nu alsnog ontvoerd?” dacht ik.

Onderweg stoppen we nog aan de kant, bij een bekende van Ram K, die langs de weg staat. Ze praten en lachen wat en de onbekende kijkt soms naar mij. Ik weet niet wat ik ermee moet. Zoeken in mijn hoofd naar Eerste-Hulp-Bij-Ontvoering levert niets op. Ik ontleed hooguit de definitie van ‘verwarring’.

De kaart is niet het gebied

We kwamen bij het huis aan dat er naar Nepalese begrippen netjes en groot uitzag. Na de kennismaking met zijn vrouw en alle baksels en lekkernijen die zij voor mij had uitgestald, voelde ik wat rust en vertrouwen in mij terugkomen. We praatten wat, totdat langzaamaan de toehoorders kwamen binnendruppelen. Er werden steeds meer stoelen in de kleine kamer gezet om iedereen naar de Nederlander in de fauteuil in het midden te laten luisteren. Op de leuningen en op de grond was natuurlijk ook plaats.

Alle mensen worden netjes voorgesteld, een notulist aangewezen. De heer Ram K wordt bedankt voor zijn inspanningen voor de Rotary Club en het mogelijk maken van dit seminar.

Dan word ik aangekondigd als “Mr. Van”, from the Netherlands…

Ik houd mijn presentatie, waarna een vragenrondje en een interessante discussie volgt. Dit liep zowaar uit op een geweldige dag die werd afgesloten met een fotosessie in de tuin. Tevredenheid en trots waren de basis van de rest van mijn vakantie. Alsof ik voor het eerst een marathon gelopen had…!

Bijzonder dat dat gevoel van zelfverzekerdheid de volgende dagen ook doorwerkte in de beslissingen die ik nam. Achteraf bedacht ik mij weer dat ik bij de ontmoeting met Ram K. een totaal ander beeld van hem had dan aan het eind van de dag en vertrouwde het in eerste instantie zelfs niet. De verwarring die er was tartte de de vastberadenheid om ja te zeggen tegen dit plan.

In een andere cultuur is iemand minder makkelijk in te schatten voor ons, maar ook in onze eigen cultuur maken we dit genoeg mee. De kaart is niet het gebied. De man die ik op het plein zag en aanhoorde was slechts de kaart, de buitenkant. Zijn positieve intenties, alle enthousiaste en lieve betrokkenen en de hele uitvoering was het gebied dat ik vooraf niet op de kaart kon zien. We zien altijd maar slechts de kaart, toch? Het besef wat vaker zonder oordeel te zijn over ‘het gebied’ is zó fijn! Doe bijvoorbeeld iets met nieuwsgierigheid als je weerstand bij jezelf bemerkt. Je kunt er zomaar een fantastische ervaring aan over houden…

En opeens was het stil

Vinger op lippen die gebaart dat je stil moet zijn

Daar zit je dan. Met 12 mensen aan een tafel. Te knabbelen van je sobere maaltijd van de Missiezusters. Je hoort wat bestek, lepeltjes, een kuchje. Jezelf horen eten, ongemakkelijk is het wel. En zoeken… Zo gewend om íets te doen tijdens de maaltijd. Om wat te zeggen, te lezen, te luisteren, te scrollen, te swipen….

Niets van dat alles. Ik heb mijzelf vrijwillig laten opsluiten in het klooster. Voor een stilte weekend. Het is maar een weekend, maar benieuwd was ik. Enorm. Wat doet dat met je? Kan ik dat ervaren in slechts een paar dagen? Is het niet gewoon heel saai? Zonder al die dagelijkse prikkels een beetje op jezelf aangewezen zijn en nadenken over, tja waarover eigenlijk? Pffff jongens, weet je wat voor leuke dingen ik in een weekend allemaal kan doen! Nee, ik wist het wel diep van binnen… dat het iets zou brengen. Ik was gewoon nieuwsgierig naar wat dan. Wetende dat ik altijd maar door kan gaan. Die voortdurende drang om te leren, verder te komen, te ontwikkelen… er is zoveel te ontdekken! De wijsheid lijkt dan toch langzaam weer tot mijn kern binnen te dringen: de belangrijkheid van het niets. De rust. Het bijkomen. De voet van het pedaal om een tijdje uit te rollen.

Het klooster van de Missiezusters, met rustgevende kloostertuinen en aan de overkant van de weg de paters. Het bleek een garantie voor allesoverheersende rust. Als muziekliefhebber was het een uitdaging om ook die oorstrelingen links te laten liggen. Met liefde en plezier heb ik ook mijn smartphone een fijn weekend gewenst. Jou heb ik even niet nodig.

Ja, het bracht wat ik stiekem hoopte: die felbegeerde rust. Maar óók iets opmerkelijks: een aaneenschakeling van elkaar afwisselende stemmingen. Met op dag twee een enorme zin om uit te breken en te gaan dansen, springen en het leven te vieren. Ha! Die had ik niet zien aankomen… Al die stemmingen zorgden weer voor verwarring. Maar zoals Richard Bandler ooit zei:

Verwarring is slechts de doorgang naar een nieuwe werkelijkheid.

Nou, met die in het achterhoofd kwam ook acceptatie z’n kop om de hoek steken. Niks mis mee.

Een mooi moment: op een regenachtige middag buiten onder een oude poort van het klooster alleen maar luisteren naar het tikken van de regen. Hoe intens dat kan zijn als je daar alle tijd voor neemt! Wijze neuzen zeggen dat rust van binnen zit, in jezelf. Dat is het. De stilte maakt nieuwsgierig, als je je ervoor open stelt. Mijn pen stortte volop creatieve hersenspinsels uit over mijn overuren makende notitieboekje.

En dan wordt het een keer zondagmiddag. En mag je jezelf losmaken van het niets en weer een plekje vinden in het dolle dwaze dagelijkse leven. Buiten gekomen bij de auto constateer ik met mijn herwonnen kalmte een nieuwe waarheid: een platte autoband.

Ik neem aan dat je dit wel wilt lezen!

Onlangs vroeg mijn neefje van 8 mij: “Als ik een vriendje vraag of hij ranja wílt, en die zegt ja, betekent dat niet dat ik dan ook echt ranja hoef te gaan halen, toch?”.  Kinderen zijn in het ontdekken van de wereld ook bezig met het ontdekken van taal en de betekenis ervan. Nu begrijpt hij best dat het aardig is als je dan ranja gaat halen, maar hij onderzoekt graag en stoeit wat met taal. Hij krijgt natuurlijk niet altijd wat hij wil, dus reden genoeg om andere manieren te proberen. Hoe vaak gaat het bij volwassenen al mis als we iets aannemen in communicatie, maar niet het antwoord krijgen dat we verwachten? Ik neem aan dat je dit artikel wel wilt lezen, maar hoeveel mensen komen daadwerkelijk tot het lezen van deze zin…?

“Andere kandidaten sluiten beter aan…”

Deze ken je vast: “Er zijn andere kandidaten waarvan profiel en ervaring beter aansluiten bij onze vacature”? Wat zegt dit? In welke zin passen andere profielen en ervaring beter bij de vacature? Waarom past jouw profiel niet? Mensen laten dingen weg. Je hebt nog geen informatie om het de volgende keer anders aan te pakken. Wat is precies mijn profiel? De tekst in mijn CV of brief, of wat je over mij gevonden hebt, op internet? Weet wanneer het voor jou nog onduidelijk is. Als je meer informatie nodig hebt: aan jou de taak om de voor jou bruikbare feedback te VRAGEN.

“Dat doen we al 30 jaar zo, dus…”

Mensen generaliseren. “In dit bedrijf kun je geen carrière maken”. Misschien niet op die manier zoals je het denkt, maar ‘geen’ als in ‘nooit’ is misschien wat overdreven? “Wij doen het altijd op deze manier”. Eentje om jeuk van te krijgen. Dat we het altijd zo doen (uit angst voor het onbekende, veiligheid?) betekent nog niet dat het goed is! Stel OPEN VRAGEN om te weten te komen of dit nog steeds de enige en béste manier is.

“Vragen stellen is een vorm van zwakte”

Mensen vervormen. “Zij zorgt ervoor dat ik mij ongelukkig voel”. Nee, sorry, dat ongelukkige gevoel creëer jezelf. Hoe raar het ook klinkt. Door een oorzaak-gevolg verbinding te maken kan iets heel logisch klinken, maar de situatie wordt vervormd. Je kunt niet de schuld van jouw ongeluk bij een ander leggen. Wat een verantwoordelijkheid geef je die ander! Wil je slachtoffer zijn of de situatie veranderen?

Zien dat iemand geen zin heeft om die ene taak uit te voeren is ook een aanname die makkelijk te maken is. Denk je dit door de houding of expressie in het gezicht? Je conclusie kán kloppen, maar houd er rekening mee dat deze ook totaal níet hoeft te kloppen. Pas als je dit van die persoon zelf hoort, weet je het! Als je het echt wilt weten, weet je ook wat je te doen staat… VRAGEN! Een schat aan bruikbare informatie komt vervolgens naar je toe.

Vragen stellen kan ook wel eens kwetsbaar voelen. Laat je beperkende gedachten varen. Als jij die vraag wilt stellen heb je daar je redenen voor. Vragen stellen is een sterke en waardevolle eigenschap die je heel veel verder brengt!

Taal is echt mooi speelgoed

Samen met mijn neefje hebben we zijn vraag op nog een paar manieren geformuleerd, om wat te spelen met taal. En te bedenken wat het betekent als je de vraag zus of zo stelt. Het is een kwestie van bewustwording. Bij kinderen, én bij volwassenen. Taal is geweldig speelgoed, en kan voor heel veel fun zorgen.

Elke persoon neemt de wereld op een andere manier waar. En beleeft, hoort en ziet het dus ook anders. Stel veel OPRECHTE VRAGEN! Voor de duidelijkheid. Voor minder aannames. Omdat het leuke verrassingen op kan leveren. Omdat het je begrip vergroot. En komt ook nog eens geïnteresseerd over!

Wil je meer bereiken met je communicatie, waardevolle en bruikbare technieken leren die je leven makkelijker en leuker maken? Kom dan naar een NLP-1-DAY-workshop. Een dag die in het teken staat van jouw persoonlijke groei met hele fijne NLP communicatietechnieken!
In de uitgebreidere NLP Practitioner training leer je echt de kneepjes van effectieve communicatie.

En heb je vragen…….? 

Laat het me weten. Mail, bel of post op de facebookpagina van Blinkers!

Ghost notes

Foto drumstel met twee drumstokken

 Op mijn 15e wilde mijn drumleraar dat ik zachter ging spelen, en als het dan subtiel zacht was, kijken of het nog zachter kon. En zachter.. zonder haperen, iedere slag even zacht. Pas als je mooi zacht kunt spelen kun je mooi hard spelen. Hij bleef maar herhalen: “minder-is-meer”, want de noten die ik níet speelde maakten het ritme mooier. De mooiste noten die je kon spelen waren de ‘ghost notes’, extreem zachte slagen die ‘feel’ gaven. Less is More! Dat was zijn credo. Ik had toen nooit kunnen bedenken dat dit geweldige metaforen waren, levenslessen die nog vaak zouden terugkomen. 

Nu, in de vakantietijd ontstaat er meer ruimte om na te denken. Over de essentie van de dingen die ik doe. Over wat belangrijk is en wat niet. En het gekke is, het meeste dat voorbij komt is noise, dingen die er eigenlijk niet echt toe doen. Die kun je schrappen, die kun je laten. Niemand die het in de gaten heeft. Nergens heeft het nadelige invloed op. En toch lijkt het dat het moet, of nodig is, of erbij hoort. 

Less is More gaat ook over communiceren. Hoevaak laten we stiltes ontstaan in gesprekken? Of praten we voortdurend omdat het anders ongemakkelijk wordt? Nee, ook daar is vaak minder meestal meer. Dingen niet doen, dingen niet zeggen. De zomer is een tijd van schrappen, hoe lekker is het om (ook na de zomer) bewust minder van sommige dingen te doen, om meer met de essentie bezig te zijn? Just a thought…  Hoe gaat dat bij jou?

Scary Shit!

Vrouw trekt deken over haar gezicht

Heb je al geboekt? Lekker op vakantie. Naar de zon? Ver weg? Een stukje vliegen misschien. Of heb je vliegangst? Met van die klamme handjes, zwetend, trillend iemands hand of been molesteren terwijl de kist opstijgt. Met allemaal geluiden die jou helpen niet zo fijne gedachten te vormen. Voor jou verdwijnt iedere kist in de grond. Ook als ie eerst opstijgt. Nogal vervelend op z’n zachtst gezegd…

 

Gek toch eigenlijk dat mensen zoveel angsten kunnen hebben. En met vliegangst ben je zeker niet de enige.

 

Vroeger vond ik mensen eng. Sociofobie heet dat geloof ik. Nou, die is al even opgelost. Als je met je kin wel eens vast komt te zitten in je scheerapparaat (ja gebeurd!), zou je zomaar een xyrofobie kunnen ontwikkelen. Angst voor scheren of scheermessen. Ai, dat wordt een hele grote baard! Dan hoop ik dat je geen last hebt van pogonofobie. Ja, je raadt het al… bang voor baarden. Ik verzin het niet.

 

Angsten zijn menselijk. Iedereen heeft wel iéts, en meestal meer, waar je voor terugdeinst of bang voor bent. Het hoeft je niet eens echt in de weg te zitten. We doen allemaal door de tijd ervaringen op en soms hebben die een wat vervelende uitwerking. Sommigen zijn goed mee te leven. Ik weet niet hoe je er aan komt, deze fobie; maar het bestaat: peladofobie. Angst voor kale mensen. Echt! Nou, dit is meteen een oproep voor mensen die er mee zitten. Blijf niet met je handen in het haar zitten en schrijf je in voor een NLP-training bij mij. Een betere trainer kun je je niet wensen 😉

 

Zonder gekheid, angsten kunnen je wel degelijk beperken in het dagelijks leven of op cruciale momenten.

 

Met angst voor het getal 8 (octofobie) is misschien prima te leven, maar rijangst, smetvrees, angst voor de liefde, of imperfectie… Allemaal manieren om jezelf ergens tegen te beschermen. Waarom zou je het niet aanpakken? Zie het letterlijk als een ding. Ik weet dat je weet dat je het niet zomaar weg kan gooien, maar met een klein beetje meer moeite en wat oefening is het wel degelijk te verlichten. 

 

Er zijn mensen die phobofobie hebben, angst om angsten te krijgen. Kun je het je voorstellen? Dan houdt je iets in stand wat helemaal niet zo is. Het zijn veelal gedachten en gevoelens. En beiden zijn te beïnvloeden. Dit is wat het is met angsten: FEAR = Fake Evidence Appearing Real. Denk daar maar ‘s over na!

 

Angsten zijn goed te verkleinen en meestal zelfs op te lossen. In de internationaal gecertificeerde NLP Practitioner leer je allerlei technieken om angst aan te pakken, vast te pakken, te omarmen of weg te gooien. Wat dan ook nodig is om het je niet meer te laten belemmeren. En we behandelen natuurlijk nog veel meer super handige technieken voor een gelukkigere en effectievere levensstijl.

Veerle Verstralen

Persoonlijke en professionele groei

Het was een gezellige groep! Erik straalt vertrouwen en enthousiasme uit, hierdoor ontstaat een veilige sfeer. Ik ben gegroeid op persoonlijk en professioneel gebied! Het was tot in de puntjes georganiseerd. Perfecte locatie en heerlijk eten!

Veerle Verstralen
Practitioner